6 redenen waarom 35 voor mij beter voelt dan 25

Eind april werd ik 35. En terwijl ik dit schrijf, zit ik met een verse kop koffie in mijn hand op de bank. Naast me staat de Chemex met nog precies genoeg koffie voor een tweede kop. Mijn journal ligt open voor me, omdat ik tegenwoordig mijn dag graag zo begin (tenminste... ik schrijf dan ook daadwerkelijk erin, haha). Buiten is de zon al een tijdje op en hoor ik de vogels lekker losgaan tegen elkaar. Iets wat ik vroeger dus echt nooit doorhad.

Op mijn 25e zag ik de ochtend waarschijnlijk pas wanneer ik onderweg was naar de trein. Koffie to go in mijn hand, tas over mijn schouder en in mijn hoofd alvast de eerste vijf dingen die ik die dag moest doen. Stresslevel op 100%.

Nu zie ik hoe het licht ’s ochtends steeds iets eerder de kamer binnenvalt. Ik hoor de vogels buiten en schrijf een paar gedachten op voordat ik mijn laptop openklap.

Damn, dit is genieten!

En terwijl ik daar zo zat, moest ik ineens denken aan de Tess van 25. Ik vraag me af wat zij van mijn leven nu zou vinden. Wonen in een dorp in het noorden. Blij worden van een rustige ochtend, een wandeling met mijn hond Yuca en koffie die langzaam door een filter druppelt. Minder bezig zijn met functietitels en meer met de vraag of mijn dagen eigenlijk wel bij mij passen. Waarschijnlijk had ze even met haar ogen geknipperd.

Want op mijn 25e dacht ik dat een goed leven vooral groots moest zijn. Druk. Spannend. Vol plannen, feestjes, reizen en doelen. Maar nu? Nu voelt 35 zoveel fijner dan 25!

Niet omdat ik alles heb uitgevogeld. Believe me. Ik kan mijn agenda nog steeds met veel te veel enthousiasme volgooien. Ik kan nog steeds te lang doorwerken en na een heerlijke rioja denken: doe er nog maar eentje. Maar ik leef wel steeds meer op een manier die bij mij past. En dat voelt fantastisch.

Hoe komt dat toch? Waarom voelt 35 zoveel beter dan 25, terwijl mijn lichaam aan alle kanten kraakt en zakt, ik de eerste rimpels al zie verschijnen, en mijn vriendengroep is gekrompen.

You guessed, ik pak mij pen op en begin te schrijven in mijn journal, pak de podcast mic erbij, en ja... maak er een blog over! Bij deze: mijn top 6 redenen.

1. Ik weet beter wat van mij is

Toen ik 25 was, woonde ik in Utrecht. Midden in de stad. Veel mensen, veel feestjes en altijd wel iets om naartoe te gaan. Je woont in een studentenstad. Je bent sociaal. Je gaat mee. Je drinkt mee. Je zegt ja. En man man man, dat deed ik. Ik deed echt mijn best om dat leven leuk te vinden, want dit hoorde erbij. Zo hoorde je te zijn wanneer je jong was.

Alleen ik kan niet ontkennen: het trok me leeg. Ik laadde pas echt op wanneer ik terug was op de Veluwe. Op mijn paard in volle galop tussen de bomen. Wind in mijn gezicht, zand onder de hoeven en alleen het pad voor me. Daar voelde ik ruimte. Maar ik nam dat gevoel niet serieus. Ik dacht vooral dat ik wat meer mijn best moest doen om het stadse leven leuk te vinden.

Toen ik begon met werken, veranderde het decor. De feestjes maakten plaats voor lange werkdagen en targets. Ik riep dat ik CEO wilde worden. Ik was een keiharde salespersoon. Ik ging knallen. Lekker duidelijk doel ook. Totdat ik jaren later, tijdens onze reis door Zuid-Amerika, afstand nam van mijn normale leven. Geen trein naar Amsterdam. Geen kantoor. Geen functietitel. En daar kwam ineens de vraag: Wilde ik eigenlijk echt CEO worden? Of vond ik het vooral een lekker belangrijk antwoord wanneer iemand vroeg wat ik later wilde bereiken?

Ai.

Ik zag hoeveel ideeën ik had overgenomen zonder ooit te onderzoeken of ze wel van mij waren. Wat succes was. Waar je hoorde te wonen. Hoe sociaal je hoorde te zijn. Hoe hard je moest werken. Nu stel ik mezelf vaker de vraag: Wil ik dit echt? Of wil ik vooral dat anderen denken dat ik goed bezig ben?

Niet altijd de leukste vraag. Wel een fantastische manier om te ontdekken welk leven werkelijk bij je past.

2. Ik verwar druk zijn minder vaak met goed bezig zijn

Mijn agenda stond vroeger ramvol.

Werk, sporten, sociale afspraken, reizen, plannen maken en vervolgens nieuwe plannen bedenken omdat de vorige alweer waren afgevinkt. Zelfs mijn vrije tijd moest nuttig zijn.

Een boek lezen? Dan wilde ik er tien in zeven dagen uitlezen. Sporten? Fix die vijf pull-ups zo snel mogelijk! Een koude douche? Natuurlijk. Iedere ochtend.

Rust kwam later wel. Eerst presteren. Eerst alles doen. Eerst de beste versie van mezelf worden. Totdat tijdens COVID vrijwel alles stilviel. Ik had ineens niet meer te maken met 4+ per dag treinreizen, of feestjes met collega's en/of vriend. Ik kon ineens niet meer nuttig bezig zijn in de weekenden. Geen heen-en-weergerace.

In het begin vond ik dat verschrikkelijk. Mijn lichaam zat thuis, maar in mijn hoofd rende ik nog steeds rondjes. Langzaam veranderde er iets.

Een kop koffie werd ineens een moment. Niet snel achterovergooien terwijl ik mijn mail controleerde. Het werd gewoon zitten en met Arjen praten. Tussendoor wat naar buiten kijken. En het bizarre was: in die rust kreeg ik juist meer ideeën!

Ik werd creatiever. Rustiger. Ik merkte beter wat ik nodig had. Wat een eye-opener! Ik dacht altijd dat rust een beloning was voor wanneer alles af was. Alleen is alles natuurlijk nooit af.

Nu weet ik dat rust geen eindpunt is. Het is brandstof.

3. Ik durf meer mezelf te zijn

Op een oude foto van mezelf rond mijn 25e zie ik iemand die precies lijkt te weten waar ze naartoe gaat. Een cute outfit volgens de laatste mode. Grote glimlach. En ja, daar is die weer: de volle agenda. Waarschijnlijk nog een feestje in het vooruitzicht met een rijkelijke stroom aan wijn. Ik kijk met veel liefde naar haar, want ik snap precies waarom ze zo hard werkte.

Ze wilde laten zien dat ze slim was. Ambitieus. Sterk. Succesvol.

Daaronder zat ook nog dat oude ‘domme blondje’-verhaal. Een grapje dat ik vroeger zelf maakte wanneer ik iets niet begreep of een fout maakte. Mensen lachten, dus ik bleef het herhalen. Totdat ik het zelf ging geloven. Toen ik ging werken, wilde ik bewijzen dat het niet waar was. Door harder te werken, meer te doen, en altijd goed voorbereid te zijn. Pohh, wat kostte dat veel energie!

Nu zeg ik makkelijker dat ik iets niet weet. Dat ik iets nog nooit heb gedaan. Dat iets simpelweg niet bij me past. Ik hoef niet meer voortdurend een goedgekeurde versie van mezelf te laten zien.

En het mooie? Daardoor voel ik me niet kleiner. Laat staan dommer. Nee, ik voel me juist veel vrijer!

4. Ik kies beter waar mijn energie naartoe gaat

Misschien was mijn energie altijd al kostbaar. Ik merk het tegenwoordig alleen veel sneller wanneer ik ermee smijt. Vroeger zei ik overal ja tegen. Ja tegen afspraken. Ja tegen werk. Ja tegen verwachtingen. Ja tegen kleding die ik niet nodig had of eigenlijk niet lekker vond zitten. Ja tegen nog een wijntje terwijl mijn lichaam allang riep: meid, ga naar bed.

Nu merk ik eerder wat mij energie geeft en wat me langzaam leegtrekt. Niet perfect hoor. Nope. Ik kan nog steeds vol enthousiasme van alles inplannen en een week later naar mijn agenda kijken met de vraag welke idioot dit allemaal heeft bedacht. Spoiler: ikzelf.

Maar ik herken het sneller.

Ik weet dat natuur me oplaadt. Dat een wandeling met Yuca soms meer doet dan nog een uur naar mijn scherm staren. Dat reizen me wakker schudt, maar dat ik daarna ook tijd nodig heb om weer thuis te komen. En dat wonen in het noorden voor mij zo goed voelt! True. ik zit misschien verder weg van veel dingen, maar boy o boy, ik zit ook zeker dichter bij mezelf.

Meer groen. Meer lucht. Meer ruimte. En voor mij: meer energie!

5. Succes gaat voor mij steeds minder over status

Werk stond bij mij lang op één.

Succes betekende meer verantwoordelijkheid, een hogere functie en een verhaal dat lekker klonk op LinkedIn. In andere woorden, ik wilde meer, groter, beter. Alleen toen ik tijdens onze reis uit dat systeem stapte, bleef er zonder functietitel een andere vraag over: Waar wil ik mijn tijd eigenlijk aan geven?

Mijn vraag was niet meer: hoe kom ik zo hoog mogelijk op de ladder? Maar het veranderde naar: wat wil ik bijdragen?

Met dank aan de start van Expeditie Duurzaam een paar jaar eerder leerde ik steeds meer hoe ik een verschil kon maken. Niet omdat ik precies wist hoe het perfecte groene leven eruitzag. Absoluut niet. Ik was nieuwsgierig.

Hoe kan ik groener leven op een manier die leuk blijft? Hoe kan ik een leven bouwen dat goed voelt voor mij én beter is voor de wereld om me heen? Dat vind ik nu veel interessanter dan status. Ik hoef niet de opperbaas te zijn om iets te betekenen. Ik wil werk doen dat klopt. Waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. Waar ik mensen en ideeën bij elkaar kan brengen. Waar iets gaat bewegen. En ja, werk blijft soms gewoon werk. Er zijn nog steeds mails, lijstjes en middagen waarop mijn creativiteit spoorloos verdwenen lijkt. Alleen de richting voelt van mij!

6. Ik probeer mijn leven niet meer te vinden

Vroeger dacht ik dat er ergens één juiste route was. Ik zag het voor mij: de juiste baan in de juiste stad. De beste versie van mezelf. Alsof je leven een puzzel was waarvan je alleen het laatste stukje nog moest vinden. Daarna zou alles kloppen.

WRONG.

Je vindt je leven niet in één keer. Je bouwt het. Keuze voor keuze. Stap voor stap.

Soms weet ik precies waar ik naartoe wil. Soms probeer ik gewoon iets en kijk ik wat er gebeurt. Juist dat brengt me vaak bij de mooiste inzichten. Ik luister vaker naar mijn nieuwsgierigheid en durf iets uit te proberen, ook als het op papier niet meteen logisch klinkt.

Een simpel voorbeeld van dit jaar: al een tijdje zat er een stemmetje in mijn hoofd dat fluisterde: psst… is acteren niet iets voor jou?

Ik? Acteren? Ik ben 35! Dat kan toch helemaal niet?

En toch schreef ik me in voor een introductiecursus. Acht weken lang stond ik iedere donderdag op een podium, deed ik oefeningen waarvan ik vooraf dacht: waar bén ik aan begonnen? En guess what?

IK VOND HET FANTASTISCH!

We zijn inmiddels een half jaar verder en nog steeds vind je mij iedere donderdag met een grote glimlach op het podium.

En misschien is dat wel de grootste reden waarom 35 zoveel beter voelt dan 25. Niet omdat ik eindelijk de perfecte versie van mezelf heb gevonden, maar omdat ik niet meer zo hard naar haar op zoek ben. Ik probeer. Ik ontdek. Ik verander soms van koers. En ondertussen bouw ik stap voor stap verder aan een leven dat bij mij past.

Ik kijk naar mijn open journal, schenk de laatste koffie uit de Chemex en zie hoe het ochtendlicht steeds verder de kamer in schuift. Mijn route ligt nog lang niet vast (gelukkig maar! Hoe saai zou het leven zijn als je alles al wist?!). Maar het leven dat ik onderweg bouw, voelt steeds meer als het mijne.

Damn, wat is dat een heerlijk gevoel!

En nu de vraag aan jou: welk deel van jouw leven voelt helemaal van jou? En waar volg je misschien nog een route die ooit door iemand anders voor je is uitgestippeld?